En hoe ik omga met deze gevoelens
Er is ineens ruimte voor mezelf,
kids op school, manlief op pad, hondjes slapen naast me. Het zonnetje schijnt, ik pak een verse kop koffie en een heerlijk chocolaatje.
Ik ga zitten en denk wat zal ik koken vandaag?
Dan PATS Boemmmm komen er tranen. Na een heleboel onverwachte hoge uitgaven...is mijn buffer weg. Een trigger voor mij.
STRESS , VERDRIET overheerst. Ik had altijd meer dan genoeg geld. altijd spaargeld.
Dat veranderde voor mijn gevoel op moment dat ik het onderwijs uit ben gegaan. Het voelt net alsof ik alleen genoeg inkomsten heb als ik leerkracht ben?! Dit is interessant.... Dat ik dan het geld letterlijk verdien.
Maar ja lesgeven op de basisschool dat voelde niet meer passend....Daarmee kwam het gevoel van tekort aan geld, stress, angst, een gevoel van falen. Het voelt als belemmerende, sabboterende gedachten.
Dit gevoel van TEKORT is zo AANwezig dat het NU doorvoelt wil worden, zodat de angst voor tekort me niet meer in mijn lichaam gevangen houdt .
Wetende dat dat 'alleen maar een gevoel is' dat ergens ooit is ontstaan in mijn leven, mijn levensblauwdruk of doorgegeven vanuit mijn familiestamboom.
Ik hoef het eigenlijk niet te begrijpen , mijn lichaam stuurt me nu ernaartoe. Om te VOELEN.
Ik maak een
reis door mijn lichaam.
Verbinden versmelten loslaten via je lichaam. Een krachtige tool die ik niet alleen bij mijn clienten toe pas, maar ook bij mij zelf.
HOE dat gaat?
Dat heb ik voor je opgeschreven .
De reis begon eigenlijk al op het moment van de tranen.
Ik LAAT ze stromen,
ik adem de tranen in en uit.
En VOEL.
Na een aantal ademhalingen stoppen de tranen en komen de gedachten ‘ Ik schaam me’ , schaamte om geen buffer meer te hebben. Dat al mijn spaargeld op is. ...................Pffffff.
Ik adem de SCHAAMTE IN en UIT.
Ik voel een stekende pijn boven mijn rechter en linker heup in het verlengde van de benen, boven mijn bekken.
Ik adem de P I J N in en uit. De pijn zakt weg.
Ik adem rustig verder. Tranen stromen over........................... Ik laat het gebeuren.
En met de tranen komt keelpijn. Het voelt als amandelpijn, terwijl ze er niet meer zijn bij mij. Ze zijn verwijderd. Een stekende,intense pijn die opkomt, net als toen na de operatie....kruist mijn gedachten.
Het is alsof mijn lympheklieren opzetten en het slikken is pijnlijk. Ik adem die pijn in en uit.
De pijn
NEEMT TOE.
Ik blijf met de pijn aanwezig met de vele zachte in en uitademingen. Er komt ruimte.
De spieren in mijn kaken (die al wekenlang stijf en pijnlijk waren) en keel ontspannen.
Het voelt alsof ik mijn eigen keel voor deze reis door het lichaam had dichtgeknepen, dicht gehouden, mijn kaken stijf op elkaar en dat nu mijn keel langzaamaan opent en ontspant, gedachten als ik slik dit niet meer, het is veilig om in te ademen.
IK HOEF NIETs TE VERZETTEN en NIETs meer TEGEN te houden.
De RUIMTE die ontstaat voelt onwennig maar fijn. Alsof er een spierkramp aan het oplossen is.
De pijn is weg.
Het rotgevoel ook. Mijn hele lichaam voelt ontspannen. Ik adem die fijne ontspanning en open keel in en uit door mijn hele lichaam. Ik hoef het niet te begrijpen . HOE verder?
Dat ontvouwt zich.
Wat ik wel weet is
dat ik VERTROUW op MIJ en
mijn LICHAAM.
En uit ervaring weet ik dat angst ,gevoelens en pijn je iets willen vertellen zodat het je dichter bij jezelf brengt.
Er is ruimte ontstaan in mijn lichaam. Door het gevoel van tekort te verbinden versmelten en los te laten.....
MOGELIJKHEDEN
ontstaan.
- volgende stap ACTIE vanuit een
volmondige JA van binnen.
En wat vaker terug naar het gevoel van ontspanning in mijn keel en kaken.
Reactie plaatsen
Reacties